Tanık Bırakmadım

Ne söylenecek bir söz Ne yakılacak bir bahar kalmış. Tesadüfen sahte ışıklara düşmüş akşamda, ödünç verilmiş bir çift göz ve dağılmış bir bulut karşısında utanırım yaralarımdan; bana onca şiiri yazdırandan. Artık korkmuyorum açılır gibi durur kapılar ardında görülen yarı açık rüyalardan, hep o eski ağıtları kuşanan kasım yağmurlarından ya da seni bana taşıyan her tesadüf damladan. suçluyum yaralardan; büyük harfle başladığım her nakarattan, altını çizdiğim her kelimeden, her gece vakti kopardığım gelinciklerden suçluyum ama: Kalemlerimi kırdım, bütün şairleri unuttum, hiç tanık bırakmadım ardımda...

Ümit Özgür Torun